De Heren van Havot: Havot en de reden van omslag

“Omzien in verwondering” is de titel van een boek. Het zou ook de beschrijving kunnen zijn van de terugblik op de donderdagse volleybalwedstrijd van de Havotse broederhood of men. Immers, een eerste set verloren en de tweede ook, de derde nipt gewonnen (24-26) en de vierde nipt verloren (27-25). Edoch, wat blijft is de smaak van het vertoonde spel, is de vraag naar het waarom, is de verwondering naar de reden van omslag, is de zoektocht naar het breekpunt ergens in de tweede set. Vanwaar de krampacht, de soepelloosheid, de ondertuigendheid van eigen kunnen in de eerste twee sets? Moeten wij de oorzaak zoeken in angst om te verliezen of zijn we domweg bang om de victoriehaan te horen kraaien? Is een joechhei aan zegepralende geluiden niet aan Havot besteed? Was het in de derde set de som der leeftijden die het verschil maakte (immers, duidelijk hoger dan de eerste twee)? Was het een kwestie van hoog onderwijsgehalte die meer lijn in het spel deed komen naarmate de nummering van de sets omhoog liep? Of moet men het juist van de andere zijde benaderen en stellen dat naarmate de wedstrijd vorderde de bank steeds beter bezet werd met lieden die de juiste aanwijzingen konden geven waardoor het ook in het veld beter ging lopen? Of zoeken we aan de verkeerde zijde van het net en moeten wij zoeken aan gene zijde en stellen dat juist het tanende vertrouwen van de tegenstander er voor zorgde dat het spel der Havotianen niet-tanend was maar juist omgekeerd evenredig aan? Waar moeten wij zoeken, temeer daar oorzaken als wel of niet brildragend, baardhebbend en schedeldoorschemerend geen juiste maatstaf bieden? Of is het toch de leeftijd die langzaam op gang komend langzamerhand steeds meer weerstand weet te bieden tegen het mogelijk ietwat jongere, dus minder ervaren, andere team? Is het een kwestie van de diesel die op gang is als de wedstrijd zijn einde vindt? Werd het Havotteam lichter naarmate de wedstrijd voortschreed?

Misschien was het de wet van het gebogen riet: de wind woei met stormkracht in de eerste twee sets en het was buigen of barsten. Er werd gebogen want barsten willen we niet. Havot is als riet: steeds opnieuw blijft het proberen terug te komen en uiteindelijk – en in ieder geval donderdagavond – kwam het weer overeind en toonde aan dat het niet gebroken was. Dat ook de vierde set verloren ging, jammer, maar met 25-27 is het niet meer of minder dan dat.