De Heren van Havot: Leve de zuster

De fulp swait met de knoots. Grubbels vleugen de rikken en de poning vloeit kaarlijk. De korte runk is hot, de brooktanden worden gefraten aan de snerg. De plaai is voestig geworden en de noei zit in de puist.

Bent u, geachte lezert, de draad al kwijt of denkt u nu: o ja dat is ook zo, Havot is a; weer een week met volleyballen begonnen? Dat laatste is het geval. Afgelopen donderdag werden we voor de tweede keer de groene volleybalwei ingestuurd. Met de opdracht de draad weer op te pakken. Immers, vorige week was het een vorstelijke draad zijnde de draad van zegepraal en overwinningsroes. We deden dat met succes, sterker, we vonden een draad om u tegen te zeggen. Sappig, vol spelvreugde en lachebekjes, een vorstelijke draad. Een draad om ons voor het komende seizoen aan vast te klampen.

Won Havot dan? Nee. Het was een op- en neerwedstrijd. Zo’ n geval waarbij de eerste vier sets onderling verdeeld worden, een soort spelltje van berg en dal, winnen en verliezen. En de laatste set was de vijfde en die wonnen gullie. Maar waar hem omging was de wijze waarop: met een overtuigend en dartel spelletje volleybal, dat minder grijsgekuifde, met minder brede scheiding uitgeruste spelers terstond naar adem zou doen snakken. Een spelletje waarvan je meteen zegt: zo hoort het en zo gaan we door.

Vanwaar de opening, die opening met die onbegrijpelijke brij aan woorden?… Is schrijver dezes onder invloed van broeder Schuimkraag, verhit door zuster Volleyvreugde, aangetast door vader Tijd, aangevreten door moeder Moeheid of in de kraag gevat door een ander geloof (zoals een van de Havotters zei, dat dat bij hem het geval was) of ? De zuster heeft er het meest mee van doen, wellicht. Zuster Vreugde met haar onverwachte goede start van een nieuw seizoen en de verwachting van meer, meer, meer doet de letters door elkaar huppelen. Het doet denken aan de strofe van de dichter K.N.I. Kniet:

Zelden was de vreugd zo groot,
dan toen wij stonden zei aan zij
ik aan jow zei, jij aan die van mei
onze bleiheid als de zee zo groot….