De Heren van Havot: uitzicht op zee

De zee is grenzeloos water… Ginds is de einder en daar de rand van het strand, dichterbij de voeten de grenslijn van water en land.

Soms heeft de mens uitzicht nodig. Hij trekt naar zee en wat hij daar doet is opmerkelijk. Hij doet zijn schoenen uit en gaat blootsvoets. Wat een symboliek zit er eigenlijk in dat beeld: de mens die het contact zoet met de elementen. De aarde onder zijn voeten, de wind in zijn haren en de zee voor het oog, in het  oor en in de neus. Hij wordt besprongen door de oerkrachten der natuur: de altijd in beweging zijnde zee, het immer doorgaan van de wind en de altoos draaiende aarde. En het vuur….. de mens zoekt het vuur, iets waardoor hij uitgedaagd wordt, waarvoor hij in vuur kan raken, een vergezicht.

De mens heeft uitzicht nodig, een vergezicht. Symbolisch dan. Ginds is de einder en daar de rand van het strand, dichterbij de voeten de grenslijn van water en land. En staat de mens niet aan de grenzen wanneer hij uitzicht zoekt, dwaalt zijn geestesoog niet over de kimmen voorbij de einder naar onbekende kusten, is hij in gedachten niet doende de toekomst te peilen die hem wacht, de wegen in te schatten die hij gaan wil, de koers te bepalen wil hij daar komen waar hij nu van droomt.

De einder is ver en de hemel is wijd, de zee is grenzeloos water  het strand is eindeloos zand. Hij loopt op blote voeten, eerbiedig proeven zijn tenen het zand, snijden zich aan de schelpjes, schrikken van de eerste golf water. Hij loopt op blote voeten, uit ontzag voor die hele ruimte, voor dat eindeloze uitzicht, voor de hoop op wat komt. Hij loopt op blote voeten, klaar voor elk element. Water, wind en aarde… alleen het vuur. Misschien is dat wat hij in het uitzicht zoekt, het vuur om verder te gaan, het vuur als een baken om op af te gaan, het vuur als 4e element zodat je een kwartet hebt.

De mens heeft uitzicht nodig, een doel. Iets waar hij vurig voor gaat. Een volleyballer is een mens, hij heeft uitzicht nodig, een doel. Het doel houdt je jong, laat je er voor gaan, komt dichterbij, wordt haalbaar. Het is als het water van de zee, te pakken en toch kan het tussen je handen door glippen. Wie wint? De volleyballer of de zee?

Donderdag van Leevoc verloren. Lang was de wedstrijd en soms groots de strijd. Twee sets de baas en drie sets niet.  Op en neer zoals eb en vloed ging het spel, warrig en narrig soms de spelers. Maar het zweet des aanschijns was aan het einde niet verspild, de tomeloze inzet niet vergeefs vertoond. Het uitzicht niet gehaald, want ja, 2 – 3 verloren. Maar het mooie is en blijft: volgende keer weer een nieuw uitzicht! Vergezicht….  Grenzeloos…(Havot – Leevoc: 2 – 3)