De Heren van Havot: harthorend

Soms, al volleyballend, zie je soms iets of iemand, waar ik best een hartig woordje mee zou willen spreken. Maar vaak heb ik dan het hart niet of ik strijk met de hand over het hart. Soms zou ik iemand een hart onder de riem willen steken, omdat ik diegene een warm hart toe draag. Ik zou dan van mijn hart geen moordkuil maken: ik zou juist hem of haar op het hart willen binden om wát ik zeg ter harte te nemen want ik heb het hart op de goede plek, al is dat niet op de tong en mijn hart is niet van steen en er zijn dingen die mij na aan het hart liggen. Maar vaak zinkt mij het hart in de schoenen. Dan heb ik een klein hartje: men mocht eens denken dat ik het hart hoog draag, dat ik wát ik zeg niet in hart en ziel en nieren meen, dat ik de ander niet ter harte neem of dat ik geen hart in mijn lijf heb.

“De Heren van Havot: harthorend” verder lezen

De Heren van Havot: wie zoet is krijgt lekkers..

De temperatuur begint voorzichtig met wintervingers over de ruggen te strijken. De eerste aanzetten van de ijzige decemberkoning en zijn nakomelingen, de januariijskeizer, de februarivorstvorst en de maartkouwekikkerprins, doen de storm- en regenachtige stuiptrekkingen van vorige week bijna vergeten. Nog is het november maar morgen is dat over. Alles heeft immers een einde en alleen een worstje heeft er twee.

“De Heren van Havot: wie zoet is krijgt lekkers..” verder lezen

De Heren van Havot: beelden

En weet u wat het is? Dan zit je de dag na de donderdag voor je beeldscherm en dan denk je: tja! Hoe was het ook al weer en wie deed wat? Beelden dwarrelen nog door je hoofd van opslaan en slaan zonder op maar wel er op. En altijd het gevoel om de donderdagavond ook in beeld te verpakken. En dat beeld dan ook op te slaan en neer te slaan in een verslag. Maar welke neem je? Het beeld van een stel zware Belgen (ik bedoel de paardenversie), die zwoegend en ploegend het volleybalveld dwingen om de vruchten van de overwinning prijs te geven? “De Heren van Havot: beelden” verder lezen

Havot – Wytgaard

Dit weekend stond de B-jeugd wedstrijd Havot – Wytgaard op het programma en ik stond eersterangs om de wedstrijd te bekijken. In theorie heb ik geen detail van de wedstrijd gemist. Dat was ook mijn taak aangezien ik degene was met de fluit in de mond. Wat ik gezien heb was een wedstrijd die gelijk op ging. Beide ploegen waren heel aardig aan elkaar gewaagd. Dat bleek ook wel uit de setstanden.  

“Havot – Wytgaard” verder lezen

De Heren van Havot: van tulpen, teerlingen, de zondvloed en meer….

Hij mijmerde: Woorden zijn belangrijk. Woorden leggen dingen vast. Een tulp is een tulp en wie een tulp een roos noemt, roept meewarige blikken op. Meewarig, ook zo ’n woord. Woorden roepen emoties op, gedachten. Woorden als “meewarig”. Iemand die “stop” hoort roepen zal even in zijn bewegen aarzelen, ook al is ie vast van plan door te lopen. Woorden roepen beelden op. Wie “binnen” roept, zal er van uitgaan dat buiten iets is. Waar “in” wordt geroepen, is er ook de mogelijkheid dat iets “uit” is.

“De Heren van Havot: van tulpen, teerlingen, de zondvloed en meer….” verder lezen