De Heren van Havot: remontada

En de profeet sprak als volgt: “In de dagen dat uw jaren klimmen tot over de top van uw kunnen zal het gebeuren dat uw geest nog wel wil, maar dat uw lichaam zegt: bekijk het maar. Dat zullen de jaren zijn van kwakkel en gebrek, de dagen van gekwetste schouders, lamme ellebogen en geplette voeten. En ik zeg u dat in die tijd datgene wat gij onderneemt niet meer zal vloeien zoals in de dagen uwer jonkheid, dat snelheid en soepelheid u zullen verlaten en dat gij dat gebrek ook niet meer zult weten goed te maken met fanatisme en ervaring. Veel meer zal het geschieden dat gij hijgend en puffend zult verlangen naar het einde, een einde waarbij het schuimend vocht niet meer dienen zal ter beklinking van een zege en aanvulling van verdiend verloren vocht, doch veeleer het bitter zal zijn van het verlies. Dat zullen de tijden zijn waarin uw tegenstanders zich zullen verheugen in uw gebreken, zich zullen laven aan uw verval en zich rijk zullen rekenen met uw verlies.

“De Heren van Havot: remontada” verder lezen

De Heren van Havot: Alleen voor beschuit…

Het is dat uw verslaggever donderdagavond het vergezicht kreeg dat hieronder staat, anders was hij wellicht in tranen naar huis gegaan. De emotie van weer een Havotverlies zou diepe groeven in zijn toch al zo getekende en brilloze gelaat hebben gegraveerd; de niet in koele glazen te verdrinken schok van weer winst zou zijn maag hebben doen opspelen en zou de honderd miljard neuronen onder zijn hersendak zo door elkaar heen hebben doen schudden dat zelfs de meeste fanatieke hersenchirurg alleen maar zijn hoofd zou hebben geschud.

04582, 20-08-2003, 08:38, 8C, 9648×7084 (675+4939), 150%, affischezacht, 1/60 s, R78.5, G42.5, B41.0

Maar er is meer. Tussen al het gestamp en gehijg en het punten vergaren spelen zich zaken af die de niet-volleyballende mens zich amper kan voorstellen, zaken waar vele deskundigen zich elke keer handenwrijvend en likkebaardend op storten, waar psychologen en psychiaters  dikbelegde boterhammen aan overhouden en even dikke dure auto’s, waar haptonomen en andere specialisten in de diepere roerselen der menselijke ziel nog weken in kunnen zitten roeren en waarvan alleen zij die er oog voor hebben melding van kunnen maken.

Want er is meer. Het is volleybal! Het is niet alleen een zaak van balletje opslaan (de service beginnen), balletje opvangen (de service breken), balletje opzetten (de set-up baren), balletje smashen (de smashbal), balletje blokkeren (de smash blokkeren), balletje op de grond (de serie beëindigen). Het is ook een afspiegeling van hoe de samenleving in elkaar zit, het is een weergave van maatschappelijke ontwikkelingen, een uitzicht op wat zich iedere dag afspeelt en een kopie van alles wat al eens is geweest. Maar boven dat biedt het een blik in de toekomst voor zij die zien, voor profeten en waarzeggers die oog hebben voor datgene dat boven het spelletje uitstijgt.

 

Want er is meer. Er is meer tussen hemel en aarde dan alleen lucht, regen en zonneschijn. Onzichtbaar voor het menselijk ogen bewegen zich onvermoede krachten door het luchtruim. Krachten die vormen kunnen aannemen van tornado’s en donderwolken, maar die ook bezit kunnen nemen van mensen die daardoor hele mensenstammen kunnen beïnvloeden met woorden als “I have a dream”, als “Yes, we can” en “Alleen voor beschuit kom ik er uit”. Sterker, het zijn krachten die bezit kunnen nemen van hele volleybalteams die vervolgens krachten smijtend en schorre kelen brullend de koploper een set afhandig maken. Een resultaat waar de Heren Van Havot donderdag uitermate content mee waren. Als het hen van tevoren was voorspeld, hadden ze meteen bij het kruisje getekend met hun kruisje. Tuurlijk, het zijn heftige krachten die doorgaans niet erg lang bezit van mensen nemen, maar als ze dat doen……voer voor psychologen!  (Havot – VC058/4: 1 – 3)

De Haren van Havot: Icarische Zee

Er is een spel – ik ben vergeten welke – waarbij je als speler in de gevangenis kunt komen. Triest genoeg (of bent u nog nóóit in de gevangenis geweest? Aanrader!). Als je uit die gevangenis kwam, was er de mogelijkheid dat je op een bepaald vakje kwam waarop stond: Ga terug naar de gevangenis, u ontvangt geen 200 euro en uw eindejaarsuitkering wordt gestort in het Fonds tot Behoud en Redding van de schotsen in de Noordelijke IJszee. Wat was je wanhopig als je op die manier opnieuw de gevangenis in moest. Dat was beslist geen goede bak, integendeel, je zat diep in de put.  Misschien heette die gevangenis daarom ook wel zo: In de Put. En je was maar wat blij wanneer je er weer weg mocht: uit de put (in het Fries: hjir marwei).  Met angst en beven, klapperende tanden en knikkende knieën, lood in de schoenen en een zwaar gemoed besloot je – je deed immers maar een spelletje – om het gevaarlijke vakje opnieuw te benaderen. Rustig blijven, hield je jezelf voor, ontspannen, het duurt nog wel dertig jaar voor je bij Havot moet spelen en dan wordt het pas echt erg. Wat was je blij wanneer jouw dobbelsteen het aantal ogen liet zien dat je voorbij dat  fatale vakje bracht (je had immers maar 2 kansen: of je gooide goed of je gooide verkeerd!). Vreugde, hilariteit, je was weer op koers, op peil, je kon weer verder. Spychologisch gesproken: je was terug, je was weer op The Wee back.

De broeders van Havot staan psychologisch en letterlijk twee weken stil op de weg die leidt door het hedendaagse competitieseizoen. Terugblikkend op de laatste week:

Havot speelde in deze week 2 wedstrijden (1 “gewoon”, 1 inhaal) en slaagde erin zes  punten te bemachtigen. Het spel was misschien beter dan het was geweest, al zal een azijnpisser wellicht meteen opmerken dat dat geen kunst is. Maar als het dan geen kunst is, dan is het in ieder geval vliegwerk en vliegwerk brengt je hoger en hoger gelijk ooit Icarus (waarom is er ook weer een zee naar hem genoemd?). In ieder geval en met andere woorden: Havot Een lijkt op The Wee Back. Alhoewel, goed bekeken en tussen u en mij, er bestaat helemaal geen Wee Back, immers je kunt alleen maar op de terugweg zijn als je vooruit gaat. Alhoewel je ook alleen maar vooruit kunt gaan als je op de terugweg bent. En voordat ik de weg nu kwijt ben, u er geen weg meer in weet en sinds alle wegen toch naar Rome leiden ( vreemde gedachte overigens: ga je vooruit als je op een van alle wegen bent die naar Rome leiden of pas als je in Rome bent en wat is daar dan te halen?) met als voorbehoud dat de weg tussen Keulen en Parijs de enige juiste is die naar Rome leidt (maar ja, dan heb je weer die Duitsers en Fransen die zich er zo nodig mee moeten bemoeien), is de conclusie dat we twee weken stil staan langs het competitiepad. Maar met een toch wel zoete smaak van vorige week en dromen van nog meer! Met andere woorden: wordt vervolgd.

(Havot – De Roeken/DVC: 4 – 0) en (Grouw – Havot: 3 – 1)

De Heren van Havot: blauw

Het griepvirus heerste en overal waar veel mensen bij elkaar kwamen loerden de bacillen. Vooral in scholen en ziekenhuizen kwamen ze in grote getale voor. Het maakte ook sporthallen tot gevaarlijk terrein. Nu zijn die laatsten sowieso verdacht. Hoe vaak lees je niet over de gevaren van de sport: voetbalknieën, tennisarmen en boksersneuzen zijn er aan de orde van de dag. Het regent afgescheurde knieschijven en bloemkooloren; om van blauwe plekken maar niet te spreken. Legionellabesmetting is niet ondenkbaar en wie soms de tegenpartij hoort kreunen, hoesten en rochelen  denkt aan mondmaskers en neusbeschermers.

“De Heren van Havot: blauw” verder lezen

De Heren van Havot: Tussaud

Wat zou een scheidsrechter denken die twee herenteams op de donderdag…… Vraagt ze zich af wat deze heren beweegt om zich uit te sloven om een bal in beweging te houden? Of juist niet: tot stilstand te brengen maar dan bij voorkeur aan de zijde die niet de hunne is? Lacht ze inwendig om het geworstel de bal vanuit de opslag middels een goede opvang bij de set-upper te krijgen? Het zijn geen machines, lijkt me, die mechanisch maar wat doen. Integendeel, soms messcherp en vaak pijlsnel beoordelen ze in en uit en techniek en net of net niet, steeds tellend tot drie.

“De Heren van Havot: Tussaud” verder lezen