De Heren van Havot: blauw

Het griepvirus heerste en overal waar veel mensen bij elkaar kwamen loerden de bacillen. Vooral in scholen en ziekenhuizen kwamen ze in grote getale voor. Het maakte ook sporthallen tot gevaarlijk terrein. Nu zijn die laatsten sowieso verdacht. Hoe vaak lees je niet over de gevaren van de sport: voetbalknieën, tennisarmen en boksersneuzen zijn er aan de orde van de dag. Het regent afgescheurde knieschijven en bloemkooloren; om van blauwe plekken maar niet te spreken. Legionellabesmetting is niet ondenkbaar en wie soms de tegenpartij hoort kreunen, hoesten en rochelen  denkt aan mondmaskers en neusbeschermers.

“De Heren van Havot: blauw” verder lezen

De Heren van Havot: Tussaud

Wat zou een scheidsrechter denken die twee herenteams op de donderdag…… Vraagt ze zich af wat deze heren beweegt om zich uit te sloven om een bal in beweging te houden? Of juist niet: tot stilstand te brengen maar dan bij voorkeur aan de zijde die niet de hunne is? Lacht ze inwendig om het geworstel de bal vanuit de opslag middels een goede opvang bij de set-upper te krijgen? Het zijn geen machines, lijkt me, die mechanisch maar wat doen. Integendeel, soms messcherp en vaak pijlsnel beoordelen ze in en uit en techniek en net of net niet, steeds tellend tot drie.

“De Heren van Havot: Tussaud” verder lezen

De Heren van Havot: Dappere Dodo

Dit keer was Dappere Dodo er niet bij. In gedachten had hij wel zijn stoute schoenen opgezocht, de riemen onder zijn hart gestoken en een portie moed verzameld, maar in werkelijkheid was dat niet nodig. Dappere Dodo had andere dingen aan zijn hoofd. Hoewel het wel een groot hoofd was, moest hij er ook om te denken dat het niet te vol liep. Iets wat vol is kan tenslotte ook overlopen en voor overlopers heeft de gemiddelde mens niet veel waardering.

“De Heren van Havot: Dappere Dodo” verder lezen

GESLAAGD NIEUWJAARSTOERNOOI

 

Groepsfoto nieuwjaarstoernooi 2017

 HAVOT klaar voor het nieuwe jaar!

Donderdag 5 januari 2017 heeft sportvereniging HAVOT weer haar traditionele Nieuwjaarstoernooi gespeeld. Alle leden en hun ouders of anders waren uitgenodigd om te volleyballen en/of te badmintonnen.

De toernooicommissie had maar liefst 7 gemengde volleybalteams ingedeeld en daarbij kwamen nog de vaste badmintonspelers, aangevuld met vrijwillige volleyballers, die op hun eigen veld de strijd leverden. Zo werd er tussen 19.00 en 22.00 uur fanatiek gespeeld om de zeer begeerde miniwisselbokaal.

Doordat de teams waren gemixt: dames, heren en diverse jeugdteams, kwam de verenigingsgeest er prima uit; jong en oud, vrouw en man, maar ook beginners en oude cracks. Het verschil tussen de oudste en jongste was bijna 56 jaar; wat een ervaring. Een vader uit Leeuwarden die samen met zijn dochter was had zoiets nog nooit eerder meegemaakt.

Aan het einde van de avond gezamenlijk op de foto; altijd leuk.

Bij badminton was Willem de Haan de winnaar; Willem kwam door omstandigheden iets later, hij zag en overwon! Bij de volleyballers waren er drie teams die evenveel punten hadden, maar het doelsaldo van team 5 (Lyne Groot, Milan Sijtsma, Louisa Kooistra, Pier Kooistra, Pieter Bak en Petra Krol) was het voordeligst, dus daar ging de wisselbeker naar toe; ook mocht elke speler nog een keuze maken uit de zelfgebakken appelflappen of andere lekker koeken.

De Heren van Havot: soms kan het verkeren….

Soms lijkt het of we te kortschieten, of we niet het onderste uit de kan halen, of we niet bij de knop “uiterst fanatiek” kunnen komen aan de buitenkant van de linker hersenschors. Soms lijken we een stelletje halve zolen niet in staat tot welke communicatieve vaardigheid dan ook, alsof we de ogen, oren en monden hebben dichtgeplakt met de wereldberoemde decemberzegels van ome Pos, alsof we de gemoedstoestand ervaren van de tot slachting gedoemde kerstkalkoenen. Soms lijkt het als we ruggengraten hebben als bezemstelen ,  handen als Frankfurters en een ijzig humeur waarbij de Raad van Elf meteen de Elfstedentocht zou kunnen uitroepen.  Alsof we lood in de schoenen hebben, geen riemen voor het hart en geen vocht om ons moed in te drinken.  Alsof de decemberkou onze botten doet verstijven, als het water dat we tijdens de time-outs nuttigen als rusteloze binnenzeeën tussen onze oren is gaan klotsen, daarbij alles wegspoelend wat bij zou kunnen dragen aan zege en gewin. Soms lijkt het…..

“De Heren van Havot: soms kan het verkeren….” verder lezen