De Heren van Havot: de strijker, de knipper en de hipper

De mens is een gewoontedier, zuchtte de man, en hij streek met de hand over zijn kin. Zijn vriend die bij voortduring met z’n vingers knipte, knikte tegen de over zijn kin strijkende man. Dat is ook zo, zei hij al knippend. Een derde, die voortdurend van het ene been op het andere ging staan trok de bewering van de man die alsmaar over zijn kin streek en de knippende beamende vriend in twijfel. Zou dat echt zo zijn, vroeg hij al hippend. Ik weet het wel zeker, vervolgde de knippende man richting hippende man. Wij volleyballen bijvoorbeeld altijd constant niet constant. Natuurlijk pakken wij wel eens punten. En jullie pakken natuurlijk ook wat na afloop, viel de strijkende man in. Inderdaad, beaamde de altijd op de donderdag minstens een set winnende en knippende man tegen de strijker, maar naast dat we punten pakken pakken we ze ook even vaak niet. We spelen goed en vlak daarna doen we het tegenovergestelde. “De Heren van Havot: de strijker, de knipper en de hipper” verder lezen

Havot XB 1- VC058 XB1

Het volleybalseizoen is alweer een aantal weken bezig, maar door omstandigheden nog niet voor de B-jeugd. De B-jeugd mocht gisteren in ’t Trefpunt aantreden voor hun eerste wedstrijd van het seizoen. 
Als tegenstander was uit de hoofdstad VC058 XB1 overgekomen.

De eerste set ging nipt verloren met 23-25.
In de tweede set waren de rollen omgedraaid. Wij hebben deze set met 25-19 naar ons toegetrokken.
In de derde set heeft VC058 XB1 zich weer herpakt om de overwinning in de wacht te slepen.

In het kader van ‘De week van de scheidsrechter’ was er voor de scheidsrechter van dienst, Ria Kooistra, een cadeautje.

Het eerste punt in de competitie is binnen.
Havot XB1 – VC058 XB1
1 – 2

De Heren van Havot: simpelweg moeilijk

De groep psychologen werd de woestijn ingestuurd. Want is de woestijn niet de plek waar alles samenkomt? Waar brandende hitte, schroeiend zand, verzengende dorst, schrale wind en dorre schuurpapieren kelen de mens dwingen tot het uiterste te gaan? Waar men niet gehinderd wordt door wat voor afleiding dan ook. Hooguit wat giftige woestijnslangen en stekende horzels en het felle licht kunnen de gedachten verstoren, maar verder is er rust, stilte en een overdaad aan alleenzijn. En dat was meer dan nodig, want deze ploeg psychologen was de woestijn ingestuurd met een opdracht. Een opdracht in het belang van de hele wereldbevolking volleyballers en ter verhoging en verlustiging van de homo volleyballensis. Zij waren er opuitgestuurd om te bekijken waarom de intermenselijke relaties zo een grote invloed hebben op het spel en waarom het volleybalspel vaak zo gemakkelijk ten positieve of negatieve kan veranderen. Waarom met andere woorden, loopt het het ene moment goed en kan het zo snel en zo dramatisch verkeren?

“De Heren van Havot: simpelweg moeilijk” verder lezen

De Heren van Havot: Leve de zuster

De fulp swait met de knoots. Grubbels vleugen de rikken en de poning vloeit kaarlijk. De korte runk is hot, de brooktanden worden gefraten aan de snerg. De plaai is voestig geworden en de noei zit in de puist.

Bent u, geachte lezert, de draad al kwijt of denkt u nu: o ja dat is ook zo, Havot is a; weer een week met volleyballen begonnen? Dat laatste is het geval. Afgelopen donderdag werden we voor de tweede keer de groene volleybalwei ingestuurd. Met de opdracht de draad weer op te pakken. Immers, vorige week was het een vorstelijke draad zijnde de draad van zegepraal en overwinningsroes. We deden dat met succes, sterker, we vonden een draad om u tegen te zeggen. Sappig, vol spelvreugde en lachebekjes, een vorstelijke draad. Een draad om ons voor het komende seizoen aan vast te klampen.

“De Heren van Havot: Leve de zuster” verder lezen

De Heren van Havot: Wat een weelde….

Natuurlijk was het een vorm van tactiek. Het was de eerste wedstrijd van ’t seizoen en nog geen bal gezien. Dus de zaken anders aangepakt. Maar meer nog dan tactiek was het het resultaat van een onuitgesproken gedachtengolf over de te volgen strategie, vermengd met een koelbloedig aanvoelen van elkaars niet mis te verstane emoties. En dus holden we door elkaar heen als een stelletje pinguïns op zoek naar hun gestreepte pyjama, gingen tegen elkaar tekeer als een stelletje kraaien in de paartijd, scholden en tierden als een kolonie pestkoppen en schijtlijsters, gaven elkaar op niet mis te verstane wijze te kennen wat we van elkaars zwakke kanten vonden op een dusdanige manier dat er meerdere zakjapanners nodig geweest zouden zijn om alle grieven en klachten bij te houden en een dozijn rechters om te bepalen wie nu echt de schuldige was. “De Heren van Havot: Wat een weelde….” verder lezen